17 Mart 2011 Perşembe

2 kelime öteye taşındık...

www.damlaarslan.com


Herkese Merhaba,

Uzun zamandır içinde herşeyi tutabileceğim bir site istiyordum. Ön hazırlık olarakta burdan blog yazmaya başladım. Başladım başlamasına ama daha gelişemeden blogspot yasaklandı. Yasaktan önce de varolan ancak içeriği tam olarak hazır olmayan sitemin yapım aşaması böylelikle hızlanmış oldu. Wordpress yüklendi, tema seçildi, başlıklar, renkler, fontlar, burdaki yazıların oraya taşınması vs. derken bir aşamaya gelindi.

Yeni sitemin yapımı aşamasında bu konuda yetkin olan sevdiğim sayesinde isteğim gerçekleşti. Ve ben çok mutlu birisi oldum :)

Gelişecek çok şey var daha ama dayanamadım. Paylaşmak istedim. Bu konuda çok heyecanlıyım. Çok değişik fikirlerim ve elimden geldiği kadarıyla ömrüm boyunca burada paylaşacağım.

Beni görebilen, bu yazıyı okuyabilen herkesi oraya beklerim. Beni oradan takip etmenizi dilerim...

Burdan ya da www.damlaarslan.com  linkinden yeni sitemi ziyaret edebilirsiniz.

Yeni sitemde, yeniliklerle görüşmek dileğiyle... :)




......

6 Mart 2011 Pazar

Öğretmenin gösterdiği hedef

Başlığa bakılırsa gösterilen hedefi anlatacağım anlaşılabilir. Şimdiden söyleyeyim amaç o değil. Sonra hayal kırıklığına uğramayın. Taşınmamızın üzerinden birkaç hafta geçti ancak hala yerleştirilecek, düzenlememiş ve hatta yıllardır karman çorman duran şeyleri de hazır taşınmışken bir el atma durumu ortaya çıktı. El attıkça ortaya güzel şeylerde çıkmadı değil.

Aşağıda göreceğiniz iki resimde tarafımda değişik yıllarda yapılmış resimlerdir. Aradaki benzerlikte gözle görülebiliyor zaten. Ama asıl bilmeniz gereken nokta şu; bu iki resmin birbirine benzerliğini bugün öğlen düzenleyene kadar farketmemiş olmam. İlk resimin sağ üst köşesindeki tarih okunmuyor ben söyleyeyim 15.05.1990. 4,5 yaşlarındayım. İkinci resim ondan bir 10 yıl sonra ortaokul yılları. Tabi ilki sadece boyama, ikincisi kendi yaratıcılığım. Tamamen kendime ait olduğunu düşünürken 1990 daki resmi görünce bilinçaltımın ne kadarda sağlam olduğunu farkettim. İnsan zihni böyle işte. Birşeyi hatırlamasan bilmesen bile, yıllar sonra bir yerden kendiliğinden oluşup ortaya çıkıveriyor demek ki. O kreş öğretmenim bunu hazırlayıp renklendirmemi istedi, bende bunu geleceğe taşıyıp farkında bile olmadan neredeyse aynısını çizerek üzerine kendimden birşeyler katıp sundum. Öğretmenlerimin çoğunu hep çok sevmişimdir zaten. Eli öpülesi çok öğretmenim oldu. 

iki resim arasındaki farkı bulunuz...


Bunu da paylaşayım dedim... Belki resim çalışmalarımı da paylaşırım yakında...

Yalnız bir cumartesinin getirdikleri

Orda beni duyan birisi varsa merhaba,

Tüm yasaklardan sonra bende kendime bir yasak koydum. Bir dakikamı bile boş geçirmeme yasağı. Yeter dedim kendi kendime, yeter artık engellediğin kendini. İlerleyemeyişimin arkasındaki tüm nedenleri bir kenara bıraktım ve birşeyler yapmaya karar verdim.

Ben hep vakıf üniversitesinde okumuş olmanın kompleksini taşıdım. Babam ben 4 yaşındayken kayıt yaptırdığı 2. üniversitesi olan İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne geçen hafta, aftan yararlanıp tekrar girdi. Ve ben bunu kompleks olmaktan çıkarmaya karar verdim. Bu dönem kazanıpta gitmediğim İstanbul Üniversitesi'ndeki yüksek lisansa önümüzdeki dönem gitmeye hazır hissediyorum kendimi. (ki bundan daha sonra bahsedeceğim.) Babam 2012'de mezun olacak, ben 2013 te. Artık beraber okula gider geliriz. Bu ilginç deneyim süresince yaşadıklarımı da paylaşacağım.

Önümüzdeki döneme kadar yapmak isteyeceğim ve yapabileceklerimin bir listesini çıkarıyorum. Bir başak olarak plan yapmak her zaman keyifli, uygulamaksa her zaman tatmin edici, rahatlatıcı, huzur ve mutluluk verici oldu. Elimde değil! O yüzden kısa ve uzun vadede bazı planlar yapmaya başladım. Not alıyorum şimdilik hepsini. Kısa bir süre içerisinde de hayata geçirme niyetindeyim.

Dün sadece iş hayatıyla ilgili dökümantasyon çalışması yaptım. (3 parça el işi hariç) Okul hayatım boyunca edindiğim tüm dökümanları ve kitapları bir araya topladım. Babamın iş hayatında edindiği tüm dökümanları da ekleyince üstüne, etti mi sana bir balkon dolusu evrak ve kitap. Annem bu karmaşaya delirse de kağıdı kitabı görünce içimi bir heyecan sarıyor. Okumayı ne kadar çok sevdiğimi hatırladım dün.

İçeriklerini diğer yazılarımda yavaş yavaş paylaşacağım.